ne yapmaya çalışıyorum ki? hiçbir yer güvenli değil. her sabah uyanıp gitmek zorunda olduğum okul güvenli değil. bana boş boş bakan onlarca göz güvenli değil. çözmek için çabaladığım sorular gerçek bile değil. parmaklarımın arasında un ufak olan silgi tozları gerçek değil, kurşun kalemimden dökülen formüller, ezber cümleler, aceleyle işaretlenen a’lar, b’ler gerçek değil.

o “güvenli alanım” olan kütüphane aslında güvenli değil, alanım bile değil. ait hissetmeye çalıştığım, her sabah sekizde gidip kendime bir kahve yaptığım mutfağı sıcacık falan değil. soğuk, beton duvarlardan uzakta dursam bile hissedebileceğim kadar soğuk.

annemin, babamın, her şeyden çok sevdiğim kardeşimin olduğu yer benim değil. evim olması gereken dört duvar evim değil.

ama benim eve gitmem gerek.

arkadaşlarım güvenli değil. güvenli olanlar için de ben güvenli değilim. canımdan çok hissettiğim kimsenin evi değilim, onlar da benim evim değil. ama benim eve gitmem gerek.

üşüyorum. sıcak odamda, kalın kıyafetlerimin içinde, yorganımın altında tir tir titriyorum. bu yorgan benim değil, bu oda benim değil ama benim bir odam olması gerek. içinde saatlerce oturmam, ağlamam, gülmem, sıkılmam, heyecanlanmam gerek.

benim bir şeyler hissetmem gerek, eve gitmem gerek.

ama her yerdeyim.

sokaklardayım, kütüphanedeyim, okuldayım gülümsüyorum. derse giriyorum ve çıkıyorum. bir kedi seviyorum eğilip, sonra geri kalkıyorum. seviyorum, aşık oluyorum ama bunu yaparken ben ben değilim. kendimi bulmam gerek; eve, evime gitmem gerek.

ama her yerdeyim.

saçları uzun bukle bukle olurdu, her banyodan sonra mis gibi kokardı. koklaya koklaya tarardım saçlarını. acıttığını söylerse yavaşlardım.

kucağımda ağlasın isterdim. gözyaşları yanaklarından dökülüp göğsüme aksın, hıçkıra hıçkıra konuşmaya çalışsın. “ama daha yeni gelmiştik, biz daha oyunumuzu yeni kurmuştuk”

birlikte markete gidelim, istediği şeyleri almadığımda surat assın. minik ayaklarını yere sertçe vursun. ben de bakıp gülümseyeyim isterdim.

makyaj malzemelerimi kullansın, ben onu yakalayınca da dudaklarına sürdüğü rujun arasından görünen iki tane dişiyle gülsün. “bak senin gibi oldum.” desin.

beni kızdırsın isterdim. o kadar kızdırsın ki annemin ne hissettiğini anlayayım.

anne desin bana. iyi bir anne olurdum ben.

artık bir çocuk isteyip istemediğimi bilmiyorum ama bir çocuğum olursa erkek olmasını istiyorum.

al yanaklı, hafif tombul olsun. yemek yemeyi çok sevsin, evin içinde pat pat emeklesin dursun kahkahalar atarak. aşık olduğum kişilere benzesin. ona baktığımda kendi mutlu günlerimi göreyim.

onu büyütmek zor olmasın. onu sokağa gönderirken defalarca arayıp sormayayım. ne giydiğine endişelenmeyeyim istiyorum. yazın denizde, baharda geceleri bahçelerde arkasını kontrol etmeden yürüyebilsin.

büyüdükçe babasına benzesin. ilk kez tıraş olduğu gün büyüdüğünü anlayıp sessizce ağlayayım istiyorum.

bana anne desin. canı acıdığında, yıkadığım pantolonunu bulamadığında, ödevinde yardım istediğinde, karnı acıktığında, telefonum çaldığında, her zaman her şekilde anne diye seslensin.

iyi bir anne olabilirdim.

bu aralar günün rastgele zamanlarında aklıma rastgele arkadaşlarım geliyor. hani hayatının yedinci sezonundayken üçüncü sezonunu hatırlatan bir şeye rastlarsın ya, o tarz bir şey olduğunu söyleyebilirim.

her ne kadar on birinci sınıf “hayatımın en güzel senesi” olsa da yeri bambaşka olan onuncu sınıfı, arkadaşlıklarımı ve saflığımı unutamıyorum. okula alışmakla alışmamak, sevmekle sevmemek arasında gidip geldiğimiz ergenliğin doruk noktası… ve tabii sonsuza kadar süreceğini düşündüğüm dostluklarım, anılarım. özlediğim çok fazla kişi var.

örneğin benden küçük olmana rağmen annem gibi hissettiğim, her şeyimi ama kelimenin tam anlamıyla her şeyimi anlattığım, bir hayatı iki kişi paylaştığımız sevgili güzel çiçeğim. uyuyup uyandığın saatleri ezbere bilmek, hissettiğim şeyleri daha beynim bile algılayamadan sana anlatmak, uykun gelip de sıraya yattığında sırtını kaşımak (bunu yapmamı çok severdin) çok güzeldi. en yakınıma sorgusuz sualsiz her şeyimi anlatabileceğimi de, en yakınıma sorgusuz sualsiz her şeyimi anlatmamam gerektiğini de senden öğrenmek acı vericiydi. ama bu öğreti sayesinde midir nedir bilmiyorum, artık çevremdekilere kendi kalbimle değil onların kalbiyle bakıyorum. teşekkür ederim.

sevgili med, seninle olan ilişkimiz her zaman dışarıdaki insanların fark etmediği gergin bir ip gibiydi. birbirimizi itiyor, çekiyor ama gün sonunda aynı yolun iki ucunda oluyorduk. yine de benim yatağımda uyuduğun, dişlerim ağrıyor diye püre yapıp getirdiğin, gökyüzü şimşekten yarılırken sokakta kol kola yürüdüğümüz, senin en büyük hayalini gerçekleştirmek için gerekli belgeleri nefes bile almadan doldurduğumuz günlerin bir saniyesini bile unutmayacağım. tanıdığım ve şu anki halin arasındaki dağlar üzerime üzerime geliyor.

sevgili e, sana hiçbir zaman bir lakap takamadım. “takarsan başımın üzerine.” demiş olsan da. belki de en çok veda etmek istediğim ama sona yaklaştıkça veda etmek yerine görüşürüz demek için en çok yanıp tutuştuğum kişi sensin. hayatımdan çıktığın andan beri her gün aklıma geliyorsun. ama acı verici veya üzücü bir şekilde değil. on birinci sınıfımın en azından bir kısmında duyduğum o kıpırtı ve burukluk hissiyle. aramızdaki bağı hep anlamlandırmaya, isimlendirmeye çalıştım. sana karşı hissettiklerim hoşlantı, sevgi veya takıntı olarak nitelendirilebilir mi bilmiyorum ama çok saf bir şeydi. hala da adını duyduğumda suratımı buruştursam da aklıma o birkaç aylık zaman dilimi içerisindeki halin gelince içim yumuşuyor. benim için olası bir sevgili, potansiyel bir aşk değildin. benim gözümde küçük bir çocuktun sen; beş dakika içerisinde bağlandığımız ve annesi kalkmaya karar verene kadar oynattığım minik bir oğlan çocuğuna karşı hissettiğim şeyleri hissettiriyordun bana. bunu o zamanlar anlayamıyordum, belki şu an fazla abartıyorum ve romantize ediyorum ama hep çocuğummuşsun gibi hissediyordum. sana ilk kez canım dediğim ve senin şaşırdığın günü hatırlıyorum. her dediğimde yine yeniden şaşırmanı da hatırlıyorum. çok hoşuma gidiyor, derdin nedenini sorduğumda da.

seninle aylar süren bir oyun oynamışız aslında. hep mış gibi yapmışız. sana yaptığım kurabiye, uzun saçlarını hafifçe düzelttiğim o bir saniye, ikimizin de sürekli gözlerini kırpıştırması, arcane hakkında yaptığımız uzun sohbet, nöbetçi olduğum gün yanımda iki dakika daha kalıp en gergin hocamızdan yediğin azar, birlikte izleyelim diye anlaştığımız dizi, tanıdığımız herkesi tek tek yorumlamamız, film sohbetleri, sırf istedin diye izlediğim hikayeli oyun, eline çizdiğim yıldızlar, göz göze geldiğimizde kelimenin tam anlamıyla dakikalarca bakışmamız, beni sevmiyor musun diye mızmızlanışların, arkamda dururken bana laf attığında başımı koluna yaslayarak sana bakmam, aynı gün saçlarımızı kestirmemiz, “ben sana kıyamam”, begonya.

her şeyi aşsam bile bana taktığın begonya lakabını unutmayacağım. yanağındaki kocaman gamzeyi, artık hayatında olmamama rağmen seni uyurken izlediğim günleri, son konuşmamızda elini sıkarken attığın ukala sırıtışı, “görüşürüz.” demeni unutmayacağım. umarım görüşürüz. artık benim bir parçam değilsin. yine de bir zamanların hatırına, her şey için teşekkür ederim. benimle gerçekten konuştuğun için, saatlerce anlattığımı saatlerce dinlediğin için. keşke hep senin begonyan olarak kalabilseydim.

Geçen günlerde annemi bu filmi izlerken buldum. Yanına ilişip ben de izlemeye başladım ve filme dair çok fazla şeyi kalbimde hissettiğimi fark ettim. İlk iki izleyişimin aksine çoğu sahnede anlamadığım bir şekilde ağladım.

Her şeyden önce Charlie karakterini bu kadar saf ve içten bir şekilde anlamak beni o kadar üzüyor ki… Her şeyiyle anlıyorum onu. Bakışlarındaki heyecan ve hüzünle, yaşadıklarıyla, davranışlarıyla, hissettikleriyle anlıyorum. Lisenin ilk gününü hatırlıyorum her seferinde. Servisteki gerginliğimi, okulun kapısından ilk girişimi, “Bu dört yıl nasıl bitecek?”" hissini ve daha nicesini. Lise göz açıp kapayana kadar bitecek derdi herkes bana, inanmazdım. Galiba bundan daha doğru bir cümle yok.

Her yılın sonunda, 12. sınıfların mezuniyetine katıldım. O yürüyüş yolunda partnerleriyle kol kola yürüyüp yerlerine oturmalarını, öncesinde defalarca prova ettikleri gibi isimleri anons edildiğinde merdivenleri çıkarak diplomalarını almalarını, danslarını, kameralara verdikleri pozları, kep atışlarını ve sonrasında birbirlerine bakıp gülümsemelerini izledim. Hepsinde uzaktan ve aynı yerden izledim. Hepsinde de “Bir gün ben de bu merdivenleri çıkacağım.” diye düşündüm. Şimdi sıranın bana gelmiş olması beni ürkütüyor. Evet; o merdivenlerden ben çıkacağım, o kepi ben atacağım, o diplomayı ben alacağım, o elbiseyi ben giyeceğim. Peki buna hazır mıyım? Kesinlikle hayır.

Liseyi nasıl tanımlayabilirim bilmiyorum ama bana ne kadar karmaşık, bir o kadar da mutlu hissettirdiğini biliyorum. Sabahları servisle gelmek, kantindeki on beş liraya aldığım kahve, dünyalar tatlısı kantincimiz, nefret ettiğim hocalar, kimya laboratuvarı, koridorlar… Her bir kelime bambaşka anılarımı canlandırıyor. Bunların bir gün biteceğini hep biliyorum ama o günün bu kadar yakın olmasını bir türlü sindiremiyorum.

Son sene olmadan önce okulun bana ne kadar da heyecan verdiğini hatırlıyorum. Telefonu kutuya koymadığımız günlerde yüreğimiz ağzımıza geliyordu, kimya öğretmenimiz deney yapmak için laboratuvara çıkmamızı söylediğinde birbirimizi eze eze koşuyorduk, çok yorulduysak bazen asansöre biniyorduk ve içinde çok gergin hissediyorduk, boş derslerde ders çalışanlarla dalga geçip dedikodu yapıyorduk. Şu an bunları yaşamanın “özel” veya “hatırlanmaya değer” olmaması çok yaralıyor beni. Artık telefonlarımıza karışan yok, laboratuvar eskisi gibi büyük ve önemli bir yer olarak gelmiyor gözüme. Meğer ne küçük, ne normal bir sınıfmış. Asansörü her gün defalarca kullanmak, boş dersleri bırak teneffüslerde bile çalışmak meğer o kadar da büyütülecek şeyler değilmiş.

Günde şanslıysak birkaç teneffüs takıldığım, sınav stresine şahit olduğum, balo için hazırlanışını izlediğim, kep cüppe içerisinde gördüğüm biricik senior year arkadaşımı hatırladım filmi üçüncü izleyişimde. Charlie’nin Patrick ve Sam ile kurduğu bağda, onlara karşı duyduğu hayranlıkla karışık sevgide kendimi gördüm. Aynaya bakıyormuş gibi hissettim. Onlar cüppeliyken cüppesiz olmak, onlar kep fırlatırken uzaktan alkışlamak, onlar sınava girerken evde onlar için dua etmek ve onlar okuldan gittiğinde onların oturduğu sıralarda onlarsız oturmak. Şimdi o arkadaşım odtü’den fotoğraflar yolluyor bana. Geldiğinde odtü baskılı tişört getirecekmiş.

İkonik tünel sahnesinde tabii ki ağladım, üstelik sahneyi belki de yüzüncü kez görmüş olmama ve her saniyesini bilmeme rağmen. Küçükken babamın yalvarışlarımız sonucu otobanda arabayı yavaşlattığı, tavanı azıcık açılan arabamızda başımı dışarı çıkararak kollarımı iki yana açtığım ve sadece yarım dakikalığına ruhum uçuyormuş gibi hissettiğim günler geldi aklıma.

Büyümüş olmak, o elbiseyi giyecek olmak, yıllardır korktuğum o sınavın artık parmaklarımla sayabileceğim kadar yakın olması, tıpkı çok sevdiğim arkadaşlarım gibi son kez o okul kapısından içeri gireceğim gün. Bunları düşünmek boğulma hissi yaratıyor. Sonsuza kadar odamda yatağımda kitap okumak; arkadaşlarımla hoşlandığımız çocukların, sinir olduğumuz öğretmenlerin dedikodularını yapmak istiyorum. Ancak böyle bir şansım yok. O elbiseyi giyeceğim, o kapıdan çıkacağım, o sınava gireceğim ve bu filmi her izlediğimde liseyi deli gibi özleyeceğim.

ps: mezuniyette Patrick’in kepinden yapmak istiyorum.

matematik hocamızın bize dağıttığı silgi, lisemin ilk sınıfının ilk sınıf listesi, sevdiğim bir anahtarlık, beşinci sınıftaki yılbaşı hediyem olan küçük sarı bir miniş.

biten parfüm şişelerim. saklamayı hem en çok sevdiğim hem de beni en çok yaralayan şeylerden biri. kokuyu duyduğum an kelimenin tam anlamıyla o zamana ışınlanmak; o dönemdeki arkadaşlarımı, giydiğim kıyafetleri, izlediğim filmleri, dinlediğim şarkıları anımsamak güzel olduğu kadar korkutucu. kokuların sesi, görüntüsü olabiliyormuş demek ki. çiçeksi bir parfüm; koyu mavi fermuarlı ceket, kısa saç ve ingilizce dersi kokabiliyormuş.

annemin okuttuğu öğrencilerin bana yaptığı resimler, küçük kuzenimin adımı yazıp kalpler içine aldığı peçete, sevdiğim dizideki sevdiğim karakterleri koyduğu ve “abla bak sen seviyorsun diye çizdim” diyerek verdiği minik katalog, anneannemlerin evinde neyimiz olduğu hakkında en ufak bir fikrimin olmadığı otizmli misafir kızı ile birbirimizi çizdiğimiz kareli kağıt.

çocukların yazdıkları, çizdikleri beni o kadar etkiliyor ki, onları sadece bir kutuda saklamak istemiyorum. duvarlarıma, panolarıma asmak, kolye haline getirip boynumda taşımak istiyorum. renkleri ne kadar canlı gördüklerini izlemeyi çok seviyorum.

altıncı sınıfta konuşanlara çarpı attığım defterim, kimya kopyası yazdığım küçük yeşil kağıt, onlarca bilet, sevdiklerimin vesikalıkları, kenarında kıyısında sos oynanmış matematik testleri, tüm sınıf kullandığımız mavi tükenmez kalem, doğum günün kutlu olsun yazan pasta kağıdı. annemin her doğum günümde, her kötü dönem geçirdiğimde bana yazdığı sayfalarca mektup.

günlüklerim. en sevdiğim kuzenimin verdiği turuncu puantiyeli günlüğüm, babamın okulundan ona hediye gelen ama adı yanlış yazıldığı için bana verdiği günlüğüm, turkuazımsı çizgisiz günlüğüm, yine anneme hediye gelen fosforlu pembe günlüğüm. hoşlandığım çocuğun bana gülümseyişini, arkadaşımla o zamanlar devasa olduğunu düşündüğüm kavgamızı, lise sınavına hazırlanırkenki stresimi yazdığım sayfalar. hepsini gülerek okuyorum. yazdığım an ne hissettiğimi hatırlayıp daha çok gülüyorum. ne kadar önemliydi o zamanlar sahi. dünyanın sonuydu, herkes kahrolmalıydı. sadece günlerimi de yazmamışım. resim çizmişim, kitap listesi yapmışım, asla uymadığım ve bana göre olmadığını asla kabullenmediğim rutinler belirlemişim. gerçekten rutin insanı değilim, muhtemelen de olmayacağım. ama rutini olan insanlara çok özeniyorum, denemekten zarar gelmez.

kırtasiyede çıktılarını almak uğruna sınav çıkışı sırtımızda çantalarla sıra beklediğimiz arkadaş grubumla fotoğraflarımız. dümdüz a4 kağıdından bana sırıtan dört yüz, dört kalp. ne kadar zaman geçerse geçsin hep gıpta ederek hatırlayacağım onuncu sınıftaki ben ve sonsuza kadar süreceğini sandığı arkadaşlıkları.

şu an hayatımda olmayan insanların “iyi ki tanışmışız” konulu yazıları, üstüne resim çizilmiş enerji içeceği kutusu, iddialar sonucu alınmış çikolataların paketleri, sekizinci sınıfta kalemliğimden ayırmadığım favori şiirim, boyanmış bir taş.

annemin kardeşimle benim küçüklük anılarımızı tuttuğu notlar. kendisine gösterdim. o güldü ben ağladım. iyi ki yazmışım bunları, sakın kaybetme dedi.

bir sene sonra okumak için kendime yazdığım mektuplar. hepsi umut dolu, heyecanlı. her yazışımda kıpır kıpır olurum. benim için gerçekten çok değerli bir şey bu. bir sene sonra ne haldeyim, kiminleyim düşünerek yazmak; sonrasında okuyup duygulanmak.

nostalji olmasa ne yapardım bilmiyorum.